دل رمیده ما را دخترکم ؛۲۹ دسامبر ۲۰۱۱ ساعت یک دقیقه از ۲ بعد از ظهر گذشته ؛ انیس و مونس شد. 

این پست را در حالی می نویسم که امروز دخترکمان نیکی 19 روزه است. روزها به شتاب می گذرند اما خوشا به این گذار پر از خاطره و عشق و سرخوشی. 

  دخترکمان طبق حساب و کتاب های پزشکی قرار بود 9 ژانویه به دنیا بیاید.  

سپیده دم پنجشنبه 29 دسامبر ساعت 4 و نیم صبح با پاره شدن کیسه آب از خواب پریدم. بلافاصله با ماما تماس گرفتیم که از بخت بلند دخترکم آن شب شیفت مامای ایرانی مهربان و دوست داشتنی؛ نسیم بود. به فاصله نیم ساعت بعد نسیم و همکار هلندی اش در خانه ما بودند. معاینه های اولیه را انجام دادند و بلافاصله منتقل شدم به بیمارستان. مقداری از آب کیسه آب را در بطری جمع کرده بودم که به آزمایشگاه دادند و بعد از جواب آزمایش معلوم شد که واقعا کیسه آب پاره شده و زایمان باید شروع شود. همان روز خواهرم از ایران راهی هلند بود و شوهرم می بایست او را از فرودگاه می آورد. در فاصله بین تزریق سرم فشار به من ؛ شوهرم با مشورت با کادر پزشکی و پرستارها رفت فرودگاه و با خواهرم آمدند یکراست بیمارستان. 

حالا سه عزیز در کنارم بودند که دلگرمی مطبوعی به من می داد. ساعت 10 صبح سرم تمام شد و حالا کم کمک دردهای زایمان می بایست شروع می شدند. از ساعت 12 ظهر دردهای واقعی شروع شدند و دخترک همراهم 1 دقیقه از 2 بعد از ظهر گذشته در میان اشک و شور و شادی ما چشم های عزیزش را به دنیا گشود.

ادامه دارد..............